५७८) आयुष्य आणि वेटिंग रूम

578) Waiting Room-Photo6343      578) Waiting Room - Photo6342

५७८) आयुष्य आणि वेटिंग रूम

गेल्या महिन्यात गावाला गेलो होतो. ट्रेन थोडी लेट होती, म्हणून वेटिंग रूम मध्ये बसलो. वेटिंग रूम मध्ये मी एकटाच होतो. वेटिंग रूम बऱ्यापैकी स्वच्छ होती. मोजकेच furniture होते. वेटिंगरूम मध्ये साधारणपणे असेच furniture असते. पंखा लावला आणि शांतपणे प्लॅटफॉर्म न्याहाळू लागलो. ट्रेन काही खूप लेट नव्हती, पण प्रवासी उगाचच अस्वस्थ वाटत होते. माझ्यासाठी ट्रेन लेट असण्याचा अनुभव नेहमीचाच होता. हि ट्रेन कधीच वेळेवर येत नाही, पण ठरलेल्या वेळेला तुम्हाला पोचवते हे मात्र नक्की. असो

प्रश्न होता वाट बघण्याचा. खरेतर जन्मापासून मरेपर्यंत आपला जीवन प्रवास हा वाट बघत बघत होत असतो. ट्रेनची वाट बघणे वगैरे म्हणजे फारच किरकोळ घटना.  काय आश्चर्य चकित झालात?

‘वाट’ हा शब्द मराठीत वेगवेगळ्या रीतीने वापरला जातो. उ.ह. वाट बघणे, वाट बघायला लावणे, वाट लागणे, वाट दूर जाणे, वाट संपणे वगैरे.

वाट बघणे सोडून  इतर शब्दांचा प्रथम परामर्ष घेतो.

वाट बघायला लावणे हा शब्द प्रयोग बरेच वेळा आपल्या रोजच्या बोलण्यात येतो. आपण वेळेवर पोचत नाही व दुसऱ्याला वाट बघावी लागते. काहीवेळा प्रयत्न करूनही अपेक्षित यश मिळत नाही व आपण म्हणतो कि देव आपल्याला यश मिळण्यासाठी वाट बघायला लावतोय.

वाट लागणे हा शब्द प्रयोग हि बरेच वेळा आपल्या रोजच्या बोलण्यात येतो.

मनासारखी गोष्ट घडत नाही, आर्थिक नुकसान होते तेव्हा आपण हा शब्द प्रयोग करतो. अशी वेळ कोणावरही येऊ नये अशी मी देवाकडे प्रार्थना करतो.

वाट दूर जाणे, वाट संपणे हे शब्द प्रयोग बरेच वेळा निराशेने ग्रासले असताना आपण बोलून जातो. जेव्हा आपला आशावाद संपतो / प्रयत्नांचा काही उपयोग होत नाही तेव्हा वाट संपलेली असते. अशी वेळ कोणावरही येऊ नये अशी मी देवाकडे प्रार्थना करतो.

आता वाट बघणे ह्या शब्दाचे वेगवेगळे पैलू बघूया.

वाट बघणे ह्या शब्दात प्रयत्नाबरोबर आशावाद हि असतो म्हणूनच आपण एका मर्यादेपर्यंत शांतपणे वाट बघतो.  पण जसजसा वेळ जातो, तेव्हा आपले मन बेचैन होऊ लागते आणि मग वरील शब्दप्रयोग मनात सुचायला लागतात.
खरेतर लहानपणापासून वाट बघणे हे आपल्यासाठी नवीन नाही. दर वेळेला आपण व आपले कुटुंबीय वाटच तर बघत असतो. चक्रावलात ना?

आपले आई-वडील आपल्या जन्माची वाट बघत असतात, मग आपण मोठे कधी होणार, कधी रांगणार, बोलणार, चालणार ह्याची वाट बघितली जाते. मग शाळेत कधी जाणार, अभ्यासात हुशार निघणार कि नाही? मार्क किती मिळणार, उच्च शिक्षण कसे होणार, नोकरी कधी लागणार, वेतन वाढ किती मिळणार, प्रमोशन कधी मिळणार, नोकरी कधी बदलणार, जागा कधी घेणार, लग्न कधी होणार, सून कशी असणार, नातवंड कधी होणार वगैरे. असे हे वाट बघण्याचे रहाट गाडगे.  आपल्याला कळायला लागल्यानंतर आई -वडिलांबरोबर आपणही वाट बघायला लागतो.  असे असताना सुद्धा, आपण साध्या गोष्टींची वाट बघायची वेळ आली कि का कंटाळतो, हे मला आजपर्यंत न उलगडलेले कोडे आहे?

रोजच्या दिनचर्येत तर सकाळी उठल्यापासून आपल्याला वाट बघावी लागते. सकाळी नळाला पाणी कधी येणार, चहा कधी मिळणार, आपले कधी आवरणार, डबा कधी मिळणार, पेपर  कधी येणार, वेळेवर बस-रिक्षा मिळणार का, ट्रेन वेळेवर असणार का, ऑफिसात वेळेवर पोचणार का, ऑफिसचे  काम वेळेवर संपेल का, बॉस वेळेवर सोडेल का, परतीची ट्रेन मिळेल का, ट्रेन मध्ये बसायाल मिळेल का, घरी टीव्ही मालिका  सुरु होण्या आधी पोचणार का? कुटुंबियांची तब्बेत बरी असेल ना? मुलाने अभ्यास केला असेल ना? एक ना दोन, कितीतरी प्रश्नांच्या उत्तराची आपण वाट बघत असतो.   जेव्हा यातील काही गोष्टी वेळेवर घडतात, तेव्हा  आपण थोडे फार निश्चिंत होतो.

मित्रानो, माझ्या बालपणाने मला एक गोष्ट शिकवली. जन्म आपल्या हातात नाही पण कसे जगावे हे तर आपल्या हातात आहे. वयाच्या  आधी आणि लायकी पेक्षा जास्त काही मिळत नाही. आपण प्रामाणिकपणे काम  करत राहायचे. देवावर श्रद्धा ठेवायची पण कर्मकांडात अडकायचे नाही. देवाकडे परिस्थितीशी झगडण्यासाठी बळ मागायचे.

एवढे प्रयत्न करायचे कि नशिबाला हि यश देण्यावाचून पर्याय राहणार नाही. देवाकडे मागून मिळत नाही आणि न मागताही देव दिल्याशिवाय रहात नाही हा विश्वास मनी जपायचा.

ट्रेन च्या आगमनाची सूचना देण्यात आली आणि माझी विचारधारा खंडित झाली. तात्पुरतीतरी वाट बघण्याची समस्या दूर झाली, पण आता  ट्रेन वेळेवर पोचणार का? अश्या  नवीन प्रश्नाची वाट बघणे सुरु झाले.

वाट बघणे

वाट बघणे म्हणजे वाट बघणे असते.

तुमचे आणि आमचे सेमच असते.

आयुष्य म्हणजेच वाट बघणे असते.

वाट संपण्यापेक्षा / वाट लागण्यापेक्षा हे बरे असते.

वाट बघण्यात आशा  जिवंत असते.

म्हणूनच वाट बघण्यात मजा असते.

जन्मापासून-मृत्य पर्यंत, सकाळ पासून झोपेपर्यंत आपण वाटच  बघतो.

मनासारख घडत गेलं  कि वाट बघण्याची पण मजा येते.

पण अस सारख घडत नसत.

वयाच्या आधी आणि लायकी पेक्षा जास्त काही मिळत नसत.

ह्याचच भान ठेवायचं असत.

त्यासाठी आपण प्रामाणिकपणे प्रयत्न करत राहायचं असत.

देवावर श्रद्धा ठेवायची, पण कर्मकांडात  अडकायच  नसत.

देवाकडे केवळ मागून काही मिळत नसत.

न मागताही देव दिल्याशिवाय रहात नसतो.

वाट बघणे म्हणजे वाट बघणे असते.

तुमचे आणि आमचे सेमच असते.
सुधीर वैद्य

२१०७२०१८

Advertisements

0 Responses to “५७८) आयुष्य आणि वेटिंग रूम”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s




Archives

August 2018
M T W T F S S
« Jul    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Advertisements

%d bloggers like this: