४७२) जग हे बंदिशाळा

472-jag-he-bandishala     472

४७२) जग हे बंदिशाळा 

सकाळी हे गाणे रेडिओवर ऐकले आणि मला लहानपणची आठवण झाली. वडिलांबरोबर खूप लहान असताना प्राणी संग्रहालयात गेलो होतो. खूप मजा आली. सर्व प्राणी पिंजऱ्यात होते. काही सुखी वाटले तर काही दु:खी. माकडे आपल्या स्वभावानुसार पिंजऱ्यात मौज – मस्ती करत होती. परत फिरताना मी नकळतपणे दादांना विचारलेले की ह्या प्राण्याना आपल्याकडे बघताना असे वाटत असेल की हा माणूसच पिंजऱ्यात आहे. दादांनी माझा प्रश्न ऐकून न ऐकल्यासारखा केले  व उत्तर टाळले. तेव्हड्यात बस आली आणि तो विषय तेथेच संपला.

जस जसा मोठा झालो, तेव्हा ह्या प्रश्नांची मला उकल होत गेली. आपले  आयुष्य म्हणजे  एक प्रकारचा अदृश्य पिंजराच आहे. आपण आपल्या मर्जीचे गुलाम असे जरी म्हणालो तरी सर्वार्थाने प्रत्येक वेळी ते खरे असतेच असे नाही. आपल्या नजरेतून आपण जेव्हा जगाकडे बघतो तेव्हा जग सुद्धा आपल्याकडे बघत असते. दोघांच्या मध्ये असते  एक अदृश्य भिंत.

कोणाचा पिंजरा लहान असतो, तर कोणाचा मोठा. कोणाला पुरेसे स्वातंत्र्य  असते तर, कोणाच्या स्वातंत्र्याला समाजाचे – कुटुंबाचे बंधन असते.

मरण म्हणजे सुद्धा आत्म्याचे शरीराच्या पिंजऱ्यात उडून जाणे. असो.

‘ जग हे बंदिशाळा ‘ हे जरा का मनापासून स्वीकारले आणि मनात ठसले तर ते सुखाच्या मार्गावरील पहिले पाऊल असेल.

मित्रांनो, बघा विचार करून.

सुधीर वैद्य / १६०७२०१६

Advertisements

0 Responses to “४७२) जग हे बंदिशाळा”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




Archives

October 2016
M T W T F S S
« Sep   Nov »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.


%d bloggers like this: