४०७) स्वर्गीय आनंद:

P1050215
४०७) स्वर्गीय आनंद:  
प्रत्येकाच्या आयुष्यात एक खास दिवस असतो. त्या दिवसाची तो आतुरतेने वाट बघतो. जस जसा तो मोठा होतो, तेव्हा त्या दिवसाचे आकर्षण ओसरू लागते.  अनेक वर्षांनी परत एकदा तो दिवस माणसाला वेगळ्या अर्थाने दिलासा देत राहतो.
आज अचानक अश्याच त्या खास दिवसाची  एका मुलाला आठवण आली. त्यावेळी तो खूप लहान होता. एका काळोख्या जागी तो वाट बघत होता. घरात कोणालाच  त्याच्या नसण्याची फिकीर नव्हती. तो लहान मुलगा अंधारात खूप वेळ बसून होता . रुमालाने डोळे पुसत होता. रुमाल भिजला पण अश्रू थांबत नव्हते.
काही वेळाने त्याने पावलांचा आवाज ऐकला. तो आवाज ऐकण्यासाठी त्याचे कान आतुर झाले होते. आपल्या तंद्रीतून तो उठला आणि आवाजाच्या दिशेने पळाला.   त्यावेळच्या आनंदाचा ठेवा तो मुलगा आजपर्यंत उरात बाळगून आहे.
(काल्पनिक)
सुधीर वैद्य
१३-०५-२०१५
Advertisements

0 Responses to “४०७) स्वर्गीय आनंद:”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




Archives

May 2015
M T W T F S S
« Jan   Jul »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.


%d bloggers like this: