३९४) माझ्या लेखनाची गोष्ट — एक चिंतन

394) Writer - 1

 

३९४) माझ्या लेखनाची गोष्ट — एक चिंतन

काही वर्षांपूर्वी  एक दिवस बसलो होतो तळ्याच्या काठावर, सोडून पाण्यात पाय,

पण मनाच्या डोहातील काठावर थिरकत होते शब्दांचे पाय.

मला चिडवत होते कि आज तू आज  गप्प गप्प काय ?

मी चिडलो. उचलली लेखणी आणि लिहू लागलो बेभान होऊन.

ती  गोष्ट होती डोंगरा एव्हड्या वेदनेची,

ती गोष्ट होती आभाळा एव्हड्या व्यक्त न करता येणाऱ्या दुखा:ची,
ती गोष्ट होती थोड्या प्रेमाची,

ती गोष्ट होती यशाची
ती गोष्ट होती पराजयाचीती गोष्ट होती तडजोडीची
ती गोष्ट होती काळजीची
ती गोष्ट होती एकटेपणाची
ती गोष्ट होती प्रतिकाराची
ती गोष्ट होती हळव्या क्षणांचीती गोष्ट होती खूप साऱ्या  आठवणींची
ती गोष्ट होती रक्ताच्या नात्यांची
ती गोष्ट होती संपलेल्या रक्ताच्या नात्यांची
ती गोष्ट होती मानलेल्या नात्यांची
ती गोष्ट होती दुरावलेल्या नात्यांचीती गोष्ट होती ध्येयाची
ती गोष्ट होती समाधानाची
ती गोष्ट होती अपघातांची
ती गोष्ट होती मरणाची
ती गोष्ट होती सहवेदनेची

ती गोष्ट होती रागाची
ती गोष्ट होती आनंदाची
ती गोष्ट होती बदल घेतला ह्या समाधानाची
ती गोष्ट होती तणावाची
ती गोष्ट होती आश्चर्याची

ती गोष्ट होती शांततेची
ती गोष्ट होती पश्चातापाची
ती गोष्ट होती वियोगाची
ती गोष्ट होती विजयाची
ती गोष्ट होती स्वप्न पूर्तीची

ती गोष्ट होती लोभाची
ती गोष्ट होती भांडणाची
ती गोष्ट होती शरमेची

अरेच्या हि तर माझ्या आयुष्याची गोष्ट झाली. शब्द लागले चिडवायला. तू काय स्वत:ला लेखक समजायला लागलास का? मी म्हटले मी कधीच स्वत:ला काही समजले नाही. समाज मला सांगत गेला कि तू कसा आहेस. मी ऐकल्यासारखे केले आणि विसरून गेलो, कारण मला माहित आहे कि मी नेमका कसा आहे आणि असा का आहे?

लेखक म्हणजे  तरी कोण  असतो ? चार लोकांच्या आयुष्यातील घटना घेऊन कथा, कादंबऱ्या , मालिका लिहितो. प्रत्येकाचे आयुष्य असेच रंगी बेरंगी असते, कधी कधी जास्त रंगीत – नाहीतर जास्त काळवंडलेले.  मी काही लेखकाच्या व्याख्येत बसणारा लेखक नाही त्यामुळे लिहिता लिहिता मनात भूतकाळातले वरील क्षण कधी उडू लागले हे मला कळलेच नाही. ज्यावेगाने हे लाखो क्षण नजरेसमोर उभे ठाकले  हे बघून मी विस्मित झालो. तेच क्षण लेखणीतून उतरले.

हे क्षण  ज्या क्रमाने आले,  त्या क्षणाना  त्यांना सामोरा  गेलो. त्यांचे मला विस्मरण झाले नाही ह्याच गोष्टीने माझे मन सुखावले. मी त्यांचे आभार मानले कारण ह्या प्रत्येक क्षणानी मला काहीतरी शिकवले होते. माणूस म्हणून घडविले  होते. मुख्य म्हणजे माझी साथ सोडली नव्हती त्यामुळे माझे पाय जमिनीवर राहायला हे क्षण  कारणीभूतही झाले .

खरेतर हीच गोष्ट असते प्रत्येकाच्या आयुष्याची. 🙂 कोणी लिहितो, कोणी लिहित नाही, कोणी विसरून जातो, कोणी मनातच ठेवतो. 🙂

 मित्रानो, तुम्ही सुद्धा लिहा अशीच एखादी गोष्ट. कोणाला वाचायला  दिली नाहीत तरी चालेल. पण तुमचे मन खूप हलके होईल. बघा प्रयत्न करून. 🙂

लेखाचा शेवट माझ्या एका कवितेने करतो.
वेदना
वेदना म्हणजे वेदना असते.
तुमची आमची सेमच  असते.वेदना मनाची असते.
वेदना शरीराची असते.

माझी वेदना आहे नि:शब्द …
तिला साथ देण्या मी शोधतो आहे शब्द.
म्हणूनच करतो आहे हा काव्य प्रपंच.

वेदना मला का म्हणून विचारले नाही …
दुसऱ्याला का नाही म्हणून दु: खी झालो नाही.

वेदनेचे उमटले वळ.
भोगायला मिळाले त्यातूनच बळ.
वेदनेने केले घायाळ.
कारण माझी वेदना होतीच तशी खट्याळ.

वेदनेला स्वीकारत गेलो…
भोगून बाकी शुन्य करायला गेलो.
पण ते जमलेच नाही….
तीच वेदना घेऊन मी निघणार आहे लांबच्या प्रवासाला.
अशी वेदना कोणाला देऊ नको हे देवाला सांगायला.

वेदना इतकी झाली की त्याचेच झाले हसू.
मात्र माझ्या डोळ्यात होते आसू.

वेदनेच्या सावलीत मी मोठा झालो….
वेदनेचीच  मी वेदना झालो.

 सुधीर वैद्य

०५-०२-२०१५

Advertisements

0 Responses to “३९४) माझ्या लेखनाची गोष्ट — एक चिंतन”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




Archives

May 2015
M T W T F S S
« Jan   Jul »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.


%d bloggers like this: