३२९) गोष्ट मनाच्या श्रीमंतीची:

P1120649-1
३२९) गोष्ट मनाच्या श्रीमंतीची:

श्रीमंत कोण असा प्रश्न अनेकांना पडतो. श्रीमंतीची व्याख्या व्यक्ती सापेक्ष असते. पण बरेच वेळा श्रीमंत म्हणजे जाच्याकडे सर्व सोईसुविधा – बंगला – गाडी – नोकर – चाकर आहेत असा माणूस. श्रीमंत कोण हे ठरवताना आर्थिक बाजू जास्त विचारात घेतली जाते कारण तिची मोजदाद  होऊ शकते. पण मनाच्या श्रीमंतीचे मोजमाप लोकांना समजावून सांगणे कठीण असते. मनाच्या श्रीमंतीचा अनुभव यावा लागतो.

मी  दर महिन्याला गावाला जातो. काही महिन्यांपूर्वीची हि गोष्ट आहे. काही कारणांनी तुम्हाला सांगायची राहून गेली. त्या भेटीत मला मनाने श्रीमंत असलेली दोन माणसे भेटली. हि गोष्ट त्यांच्याच मनाच्या श्रीमंतीची. हि श्रीमंती तुमच्यापर्यंत पोचविण्याचा प्रयत्न करतो.

१) माझ्या गावात एक थंड पेयाचे दुकान आहे.  ह्या दुकानाचे मालक एक वयोवृद्ध गृहस्थ आहेत. वय वर्षे ८५. अनेक वेळा त्यांची बायको वय वर्षे ७५ सुद्धा दुकान सांभाळते. आम्ही दर महिन्याला त्यांच्या दुकानाला भेट देतो. कधी तरी  गोटी सोडा पितो. पण सोड्याची बाटली रोज विकत घेतो. त्यांचा मुलगा खरेदी आणि घरची शेती सांभाळतो. पोटापुरते धान्य पिकवतात . एकदा गप्पा मारताना ते सहज म्हणाले कि आमच्या शेतातल्या तांदुळा सारखा तांदूळ गावात मिळणार नाही. आम्ही घरचेच बियाणे वापरतो. तांदुळाची चव खूप छान  आहे. माझी बायको सहज म्हणाली कि चव बघायला आम्हाला थोडा तांदूळ द्या. ते गृहस्थ म्हणाले कि नुकतीच कापणी झाली आहे. गिरणीतून टरफले काढून आणली कि देईन.

पुढच्या महिन्यात आम्ही गावाला गेलो तर  त्यांनी आठवणीने १ किलो तांदूळ  आम्हाला दिले. पैसे घेण्यास तयार नाहीत. त्यांचे म्हणणे कि हा आमच्या शेतातील तांदूळ आहे आणि आम्ही जर पैसे घेतले तर पाप लागेल. आम्ही तांदूळ कधीच विकत नाही. आमच्या तांदुळाची चव तर बघा. आम्हाला खूप अवघडल्यासारखे झाले. त्यांनी खूप आग्रह केला. त्यांचे आभार मानले.व  तांदूळ स्वीकारले.

तांदुळाची चव खरेच छान  होती.  बायकोने तांदुळाचे पीठ केले आणि त्याच्या उन उन भाकऱ्या  केल्या. झुणका आणि उन उन भाकऱ्या  खाऊन जीभ तृप्त झाली.

पुढच्या महिन्यात होळीचा सण  होता. त्यावेळी आम्ही मुद्दाम त्या गृहस्थांच्या नातवंडांसाठी मिठाई घेऊन गेलो.

२) एका महिन्यात आम्ही गावाला गेलो असताना सरकारी बँकांचा संप होता. अर्थात गावाला जाण्यापूर्वी मला हे माहित होते. त्यामुळे मी जाताना जास्त पैसे घेऊन गेलो होतो. मी गावाला बँकेतून पैसे काढतो. बँक अधिकारी व इतर कर्मचाऱ्यांबरोबर गप्पा मारतो. काही हात भेट घेऊन जातो. ह्या वेळी मुक्काम थोडा जास्त होता . संपही ३ दिवस होता. माझ्या शेजाऱ्याने आस्थेने विचारले कि सुधीरभाई बँकेचा संप आहे. पैसे हवे असतील तर संकोच करू नकोस. मी सांगितले कि संपाबद्दल मला माहित होते , त्यामुळे मी पुरेसे पैसे आणले आहेत.

आयुष्यात अनेक वेळा मित्र – नातेवाईक – शेजारी ह्याची आर्थिक गरज ओळखून मी आपणहून मदतीचा हात पुढे केला आहे. आज असाच एक हात मला दिसला म्हणून मन भरून आले.

असे अनुभव खूप दुर्मिळ असतात, म्हणूनच मुद्दाम share करत आहे .
तुमच्या कडील असे दुर्मिळ अनुभव वाचायला मला आवडेल.

सुधीर वैद्य

०२-०७-२०१४
Advertisements

0 Responses to “३२९) गोष्ट मनाच्या श्रीमंतीची:”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




Archives

July 2014
M T W T F S S
« Jun   Oct »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.


%d bloggers like this: